Natamam Bir Hikaye

 

Uyuşuk matmazel tadında bir mevsim…

Sonbaharın son demleriydi. Kaç zamandır buradaydı son bahar  benim ve benim gibiler için sıradan bir mevsim… Hasbelkader Kahramanı olduğum hikâyeler mi daha uzundu yoksa hayat mı? Yeryüzündeki bütün hikâyeleri dinlemeye yeter mi hayat...
“Hal bu ki, hikâye yazan bizim için, bizlerden daha iyi planlar yapar ve bu planları sabırla bekleyip, sonuca varabilmemizi umar…
İnsanları, olayları, hikâyelerimizi değiştirmek bizim işimiz değildir. O yazarın işidir… Hayat bizden sadece hikâyemizi okuyup, onun verdiği repliği oynamamızı ister.

”Bazen ben yarım kalıyorum, bazen hayat yarım kalıyor, bazen yaşananlar bazen cümleler, Bazen yarına dair  hikâyelerim yarım  kalıyor...
Söyleyecek hüzünlü şarkılarım, anlatacak güzel hikâyelerim, vardı ama son bahar geceleri içimi üşütüyor... Bundandır tüm hikâyelerimin yarım kalışı, Zamanla azalıyor hikâyelerim.  Çocukluk gibi, gittikçe kısalan. İçindeyken hiç bitmeyecekmiş gibi,  bakkaldan eve kadar biten şeker gibi...

 

Biri & Ben

BİRİ - İnsanın kendi olabilme ihtimaline var mı ne dersin…
BEN -Düşünmek ve irade tek insanların sahip olduğu kutsal bir emanettir. Bazı ihtimaller yorar insanı, bazı ihtimaller ise ulaşılmaya çalışılanı bahşeder, insan hayatı ihtimaller ile keşif eder. Kolay olan var olanı kabul etmek, zor olan var olanı ret edip ihtimalleri denemek. Kendin olma ihtimali ise kendinde var ettiğin ihtimallerden ibaret.

BİRİ   -Yalnız kaldığını hissettin mi hiç…
BEN  -Yalnızlıkla doğar insan… Tek başına yaşanan çaresizlikler ve içinde ki hasreti büyütür insanı. Zor zamanlar sığmaz ne yazılanlara ne çizilenlere, gözler ve yürek şahittir gölgesini düşüremediğin cümlesizliklere.

BİRİ - Yaşadığımız gerçek kimin düşüncelerinde…
BEN -Aslında gerçeklerin kimde olduğunun bir önemi yok, önemli olan nelerin gerçekliği. Birilerin gerçeklerinin yerini insanın kendi gerçekleri alma ki hayatı yinelemek yerine yeniliye bilsin. Bence asıl olan kendi dünyanda var edebildiğin gerçeklerindir. İnsan sadece kendi gerçeklerini yaşayabilir.

BİRİ -Ee o zaman hayat neyi ifade eder…
BEN -Hayat illaki bir düzleme sahip olmak zorunda mı sence ya da illaki bir öğretiye sahip olmalı mı? Kesinlikle hayır… İllaki birilerinin seni yargılaması, cezalandırması bir şeyleri öğretmesi ve ödüllendirmesi asla kabul edilmeyecek bir olgu; bence, hayat beklentilere kapılmadan sorgulamadan  yalın düşüncelerin eksik kalanlarını tamamlamaktır.

Benliğinmizde Bize Ait Olmayan Parmak İzleri

“Yüreğine kulak ver. Yoksa hayatın umudu kesilir”… Senin tek yapman gereken yorulmak bilmeyen yüreğine teslim olma cesaretini göstermek!

Hâlbuki nefs henüz görmediği bir rüyanın peşinde olduğu için de, tam anlamıyla fethettiklerini düşündüklerini her şehri arkasında bırakıp, yeni bir amaca doğru ”SEYYAH” misali yola devam eder.
”Benliğimi bilmeden önce, her şeyi bildiğimi sanırdım…”

HAYAT Yürekle kaimdir… İnsan anı yaşarken kıymetini bilmediği varlığın anlamını ve gerçek kaynağını, kimi zaman yalnızlığın gölgesinde fark eder! Nefs’in vardığı bir durakta huzur bulduğunu, rahat durduğunu görmek, daha hiç bir BENLİĞE ve YÜREĞE nasip olmamıştır sanırım.

Yüreğim mi duygularıma bir anlam veriyor? Duygularım mı yüreğimdekileri yaratıyor bir karar veremiyorum. Ben de suçluyum tıpkı nefsim gibi. Yaşadığım bu çaresizlik duygusunun bana öğretilmesine izin verdiğim için…

”Keşke yaşamamış olsaydım dediklerimizi samimiyetle kendi mahkememizde yargılayıp yaşamadım diyen Pinokyo'lar bir kütükten var olduklarını da inkâr eder. ”

Düşüncelerimizle yaşamımızı nasıl etkilediğimizi fark etmeden yaşamaya devam ediyoruz... Kendimize bakıp ta görmeden, tuhaf bir duygu aslında, Kulağımıza çarpan kelimelerden, gözümüzün şahitliğinden ziyade birbirimizin yüreğinden geçenleri de duyabilir miyiz?

“Dün ve daha evvelinde kim olduğunu bilmek istersen şimdi ne olduğuna bak”, bu arkanda bıraktığın yaşam kim ve ne olduğunun bir yansımasıdır.
Her hüzün, her mutluluk… Her yaşanmışlık kelimelerin ardı ardına sıralanmasıyla ifade edilemez kalem ve kâğıdın muharebesine dönüşür.

En son ne zaman benliğinle baş başa kaldın?

Sadece sen…, düşüncelerin…, duyguların….