Masum Hayat

Zor değil mi? 

 Zihni umarsızca sebepsiz ebediyete kadar deneyimsiz yaşamak yada yaşatmak.
Hep bir parça daha zorluyoruz daha önce yaşanmamışı keşfetmek için hep bir giz sayfası aralık bırakılır hayatın bir tarafında giz kelimesini caziptir insanoğluna. Neden nasıl bir bilmecedir sessizce seni bekler o düşüp kalktığın  her adımda başka bir  bilinmeze yol aldığın zamanda.
Kolay mı sanıyorsun…
Onlarca hatta ve yüzlerce anı hüznü, umutsuzluğu, hasreti, gözyaşını bir anda ansızın silip yaşayabilmek… O deneyimleri yaşanmışlıkları içinden çığlık çığlık döktüğün gözyaşlarını mutlulukla değişebilmek. Koşullanmışlıkların çerçevesinde o hududun bir adım dahi olsa ötesine gitmek dört duvar olan o mazi perdesin aralayıp yenilgileri muzaffer bir zafere çevirebilmek.
 Gözlerinin değil, yüreğinin gördüğünü görmek! 
Ahh… Diye çekilen bir yoksun nefes artık nasırlaştığını hissettiğin bir yürekle başa çıkabilmek.
Öğrenilmiş çaresizliklere isyan-ı sükût ile baş kaldırabilmek.
Bir bilinmezi beklerken, gerçekten yaşıyorum diyebilmek.
Buğulu ve yorgun gözlerin ardında ki o geçmişi tek bir kalemde silmek.
Ne kadar zor değil mi?
Anlam yüklemeye çalıştığın hayatta kendi kifayetini bulamamak yahut tamlamasız  bedene bir tamlama yakıştırabilmek…

Kuytu Köşelerdeki Cümlelerim…

Unutmaya çalıştıklarımı… Ertelediklerimi… Vazgeçtiklerimi…

Bir türlü tamamlayamadıklarımı tamamlamak tam olmak istiyorum.
Aradığın o her şeyi hesap yapmadan çıkar olmadan paylaşabilirim. Bugüne kadar bana anlatılmış olanlar tatmin etmiyor beni. Ardı hiç gelmeyen karanlıklara inat…
Hayatla örselenmiş duygularımı anlatmak istiyorum yavaşça.

Gülüşleri elinden alınan çaresiz çocuklar gibiyim. Varlığını bana hissettirmeni yok oluşumu inkâr etmeni istiyorum. Bütün yaşamış olduklarımın hiç biri, sanki hiç olmamış gibi.

Çok şey mi istiyorum…

Anlamı olmayan bir yaşama, yeniden bir anlam yüklemek istiyorum...

Faili meçhul, İsimsiz, tanımsız, her ne varsa son bulsun istiyorum, ilk defa Mutluluğa dokunmak onu hissetmek kaybolmayacağını bilerek yaşamak istiyorum. Yaşadığım hayat med-cezirlerim bitsin, en kuytularda herkesten ve kendimden bile sakladığım duygularımı yaşamak istiyorum.

Yaşamak isteyip de yaşayamadığımız, yahut hayal edip de hayallerinizin eksikliğini içinize gömdüğünüz oluyor mu hiç…

Hayat Penceresi

Senden öncemde vardı biliyorsun ki ve senden sonramda olacaktır.
Biliyor musun?...
Her insanın bir köşede ve pusuda bekleyen bir karanlık odası vardır.
Yakıcı, kırıcı, narsis im bugün natamam,  kalbim, bedenim.
Bugün bu acı veren bazen gaflete sürükleyen o duyguları bastırmaya çalıştım ama ne fayda.
Acaba nereye kadar sürebilir bu lanet, aksi halim ve mutsuzluğum düşünmüyor değilim.
Bugün kâğıttan gemiler bıraktım uçsuz bucaksız bir akarsuya ve hayallerim gibi yarı yolda kaldılar masum çocuklar gibi boynum büküldü.
İnsan bu saydıklarımı yokmuş yâda olmamış gibi davranarak nereye kadar yaşayabilir
Peki…
Hayat ne kadar zorlar insanı neden bu kadar acımasızdır, neden bu kadar ağırdır, neden bir dert muskası olup boyna asılır hayat, hiç mi koşamaz birisi yâda birileri istekleri tutkuları ardından elinde uçurtması olan bir çocuk gibi nedenlerini.
Fark ettim ki birkaç metre karelik hayatım varmış neden girdiğim nasıl girdiğim hakkında inan hiç fikrim yok ilk girerken kocaman yüreğin var özgürlüğün çok yakın demişlerdi, sonra yavaş yavaş bu düşlerimde yok oldu.
Biliyor musun?...
Hayat penceremden her baktığımda yaşam biraz daha siyah beyaz seçilemez durumda büyümek bu mu? Yâda adına olgunluk dediğimiz zamanla yenilgileri, zorlukları ve o neşter yarası gibi benliğimizde taşıdığımız yaşananların izi zamanla ince sızı olup ebediyete taşıdığımız yalan mı?
O anlatılan hayatı hiç bulamadım, insan sadece o bilmediğimiz hayat penceresinin sunduğundan başka bir şey yaşayamıyor,
Şimdi karanlık odadan çıkamıyorum.
Biliyor musun?...
Hayat pencerem açılmıyor artık bir köşede yalnızlığım bir köşede benliğim bir köşede pusuya düşen hayallerim ve tam karşımda hayat pencerem.