Düş

Önceden cevaplarım vardı, şimdi ise sorularım 
Hangi düşlere düştüm, hangi düşlere düşecek,nedenlerim 
Önce yanıyorum  dirhem dirhem.
Sonra gerçek varlığımı arıyorum…
Olası olanın düşleri,
Suskunum...İçimde bir şeyler yıkılıyor.
Islak bir toprak kokusuyla uyanıyor ruhum düşten, gerçeğe.
Daha ne kadar sürecek bu;
Ne yaparsam yapayım içimdeki bir türlü doymayan açlık.
Neyi koyarsam koyayım bir türlü dolmayan boşluk.
Yüreğimde kime ait olduğunu bilemediğin, silemediğim hüznün, gözyaşlarının , kırgınlıkların, acıların izleri.
Ben yoruldum artık yaşamaktan, yaşadıklarımdan.
Sol göğüsümde hafif bir kıpırtı, ardından derin, ince bir sızı.
“Biraz mutluluk istiyorum yardım et bana.” 
Suçluyum...
Mutlu olma cesaretini bir türlü gösteremediğim için,
İnancımı yitirdiğim için
Kendime yaşattığım hayal kırıkları için.
Biraz hüzünlüyüm bu aralar.
İçimdeki o azaltamadığım acıları,iyileştiremediğim yaraları,

dökemediğim gözyaşlarını hissediyorum.
Olabilecekken olamamışları takılıp kalıyorum.
Keşkelerimle tükeniyorum.

Yüreğim mi?

Yüreğimdeki cümleler seni  anlatsa da olduğundan,anlatılandan çok daha fazlasın. İçimdeki “SEN” mi?
Sana olan sevda uzun ve çetin bir yolculuk gibi...
Yüreğimde sana ait parmak izlerini, asla silemedim.

Bütün yollar sonunda beni sana ulaştırıyor.

Her yolun sonunda yüreğim seni bekliyor.
Pusuda sanki sürekli sana olan sevdanın gölgeleri.

Yüzleşmekten yorulduğum yüreğim, ardında bıraktıkların… ve senden sonra faili meçhul yürek...

Anladım ki…
Sevda yürekli beslenir.
Yüreğin yüreğim ,sevdan sevdam, ne bir başı var ne de bir sonu.
Herkesin bir öyküsü var, benim öyküm sensin,seni alsan  gerisinde ne ben kalıyorum ne bir öykü.
Seni sevmenin en zor olan tarafı ne biliyor musun? 
Sana olan Sevdanın Cehenneminde her gün har olup yanmak ve hiç yanmamışım gibi yaşamak.
Nasıl inkar edebilirim ki?
Yaşadıklarımızın bende kalan derin unutamadığım izlerini ...
Yine SANA uyandım bu sabah.
Bu aralar ne çok ihtiyacım var SANA...

İki Hayat Arasında Yürek Kıyısında Bir Öykü

İnsan Yaşarken mi hayattadır, hayattayken mi rüyada?
Yaratan,yaratılanın nasıl bir sonla karşılaşacağınızı kesinlikle sezdirmiyor. Her yaşam ve yüreğin savaşı bir muzafferle sonuçlanmaz azizim…Kimi sevdiğini, kimi yüreğini, kimiyse benliğini kaybeder.
Bir can bir vuslat hikayesi.

Yaşanmışlıklarına şahit olurken, kendi hikayeni nasıl anlatacaksın! İçinde kaybolmanın çok kolay olduğu, bir hikâye yaşadıklarımız.

Hayatın rengi... Bir umut. 

Kaybedilen geri istenebilir mi? Hayat için ödenecek bedel, ne?

Hiçbir  ademoğlu insanı insan yapan şeyin yürek olduğunu, bütün var oluşun, bütün yaşamın yalnız bunun üzerine yaratıldığını anlamamıştır.

İnsan aç kalarak 50 gün, susuz 14 gün yaşar ya yüreğindekiler olmasa ömrün ne kadar?

Daha önce hiç görmediğimiz uhtelerin,düşler ile karşılaşınca, mecburen kendi hayatımızla yüzleşmek zorunda kalırız. Hayat adıyla yaftaladığımız ,bir adem  hikâyesi… Hiçbir nefs sahibi  taşıdığı kalbi ve kalbi duası ile ahenk halinde yaşamıyor. Her bir insan yüreğindekinlere temine bir halde. 

Sakın gözlerini açma! Orada KALBİN var…

Yürek, gerçekten kâğıda yazılamayan rengi tam aksettirilemeyen bir sır. Yürek hakkında yazılacak her şey bu sırdan bir habbe varsayım. Yüreğe ait yazılacak her satır,yüreğinde olanların sadece birkaçını aksettirebilir. İnsan tutsaktır hayata, gözlerin ferinde son bir kıvılcım kalmıştır.

Daima bir umut vardır, Üç nokta yan yana geldiğinde fark edilir, 
SOL YANIN…

Kimse duymasın bilmesin diye sessiz ağlıyor insan bazen. Hayat bir haldir! İnsan ancak yüreğinde olabilirse "O halin içine girebilir.

Gerçekle düş arasına düştüğün gecelerde pencere buğusuna yazılmış bir hikâye. Hayat… İnsan hikâyesi’nin içinde kendisini  arıyor, Bir çocuğun yalnızlığındayız. 
Tedirgin,ürkek ve yüreğimizdekileri Allahaısmarladık.…