İnsan ömrünün uzun bir bölümü olması gerektiğini sandığı gibi
davranmakla geçer…
Hiç düşündün mü?
Bildiği şehirlerden bilmediği şehirlere bildiği yüzlerden bilmediği
yüzlere
Sığınmayı aklından geçirmemiş kaç insan vardır?
Bazen bozulacaklar bozulur, kırılacaklar kırılır…
DOĞRU olmaya çalışırken HAKİKATİMİZİ yitirdiğimizi anladığımızda başlar
asıl yolculuğumuz.
Usulca fısılda dı… Yaratılan mahcup, bir bir yitip giderken ardında
kalanlar müphem…
Kayboldum çoktan, yangının ortasında estikçe rüzgâr. Esme… Düştüm
uçurumdan hiç görmedin beni, yüreğim kanıyor. Efkarım yanı başımda. Ne bir ses ne
bir nefes, Derin bir sessizlik…
Ben hiç sevmedin bu denli sessizliği.
Sanki gecikmişim tüm mevsimlere. "Yaralar hep mi? kanar" Kabuk
bağlamaz mı? Adeta bir mahşer yeri içimdekiler. Görme… Hayat pek çok
gözün görebildiğinden öte bir haldir! Kaygılarımı, korkularımı eşiğin ardında, Kaybolup
toprağa. Sır olasıca…
‘’Hiçbir şeyin yoksa kaybedecekte bir şeyin de yoktur.’’
Hayatı değiştirmek isterken, hayatın nasıl beni değiştirdiğine şahit
oldum. Gökyüzüne taşımak isterken hayallerimi gözlerimi kapattı bulutlar. Şimdi
kendimi zor taşıyorum.
Ben bir insanoğlu, sen ebedi seyyahsın Ruhum; ben yüreğimdekileri,
sen şahitliğini unutma!
Ömür dedikleri; birkaç satıra sığıyormuş...
Kendine ücra yaşayan için gurbet ne kadar uzak olabilir?' Açılmış bir
defter yazılmış birkaç cümle açmalı cevri sorana; Bilinmedik bir yalnızlık
birikmiş içimize… Bir adım sonrası kapı eşiği yüreğe gurbet.
Her insanın bir gurbeti vardır!
İnsan aidiyet duyduğu sılasını ararken kalbinde ne varsa, yolunda da
karşısına o çıkar. Ve bir kapıyı açtığında ne bulmayı umuyorsa, ONUNLA SINANIR!
HUZUR ola Muhakeme zamanı!
