Beklenenim

Bugün yanına sebepsizce gelip, sana sokulduğumda

O an sımsıkı sarıl bana.

Bugün çok ihtiyacım var kollarının beni sarmasına, parmaklarının bana dokunmasına.

Sanki senin bir parçanmışım gibi yaşamaya.
Bugün gözlerine baktığımda, susma ne olur bir şeyler söyle bana.
O an beni sevdiğini fısılda kulağıma.

Bugün çok ihtiyacım var bunu senden duymaya

İnsan Acıya Saplanır!

Acıyan yüreğimiz, tanıdık ve güvenli geldiği için terk etmek istemediğimiz bir ülkedir…biz başımıza gelenler değiliz… başımıza gelenlerden öğrendiklerimizdir bizi var eden.

Zaman arzularımızı, yaşadıklarımızı, kaçışlarımız ile hayatın bize sunduğu reel koşulları terazinin iki kefesine koymak zamanı… ”Mutluluğu ve Hüznü Belirleyen Yürektir!” 

Biz ne yaparsak yapalım hayat bizi dönüp dolaştırıp aynı kapılara getiriyor, aynı durumlara düşürüyor, aynı tıkanıklığı yaşatıyorsa, bir müddet bazı bahaneler buluruz;

Bu aralar kendinizi tanımlamakta zorluk çekiyoruz…

Atabileceğimiz adımı atmıyor, göreceğimiz insanı görmüyor, duymamız gereken mesajı alamıyoruz.

Yapabileceğimiz çok şey var… ama biz yapabilme ihtimalimizi sevmekle yetiniyoruz.

Bu zihinsel körlüktür!

O vakit iş olacağına, yol yürüyeceğine, insan göreceğine varır.

Düş

Önceden cevaplarım vardı, şimdi ise sorularım 
Hangi düşlere düştüm, hangi düşlere düşecek,nedenlerim 
Önce yanıyorum  dirhem dirhem.
Sonra gerçek varlığımı arıyorum…
Olası olanın düşleri,
Suskunum...İçimde bir şeyler yıkılıyor.
Islak bir toprak kokusuyla uyanıyor ruhum düşten, gerçeğe.
Daha ne kadar sürecek bu;
Ne yaparsam yapayım içimdeki bir türlü doymayan açlık.
Neyi koyarsam koyayım bir türlü dolmayan boşluk.
Yüreğimde kime ait olduğunu bilemediğin, silemediğim hüznün, gözyaşlarının , kırgınlıkların, acıların izleri.
Ben yoruldum artık yaşamaktan, yaşadıklarımdan.
Sol göğüsümde hafif bir kıpırtı, ardından derin, ince bir sızı.
“Biraz mutluluk istiyorum yardım et bana.” 
Suçluyum...
Mutlu olma cesaretini bir türlü gösteremediğim için,
İnancımı yitirdiğim için
Kendime yaşattığım hayal kırıkları için.
Biraz hüzünlüyüm bu aralar.
İçimdeki o azaltamadığım acıları,iyileştiremediğim yaraları,

dökemediğim gözyaşlarını hissediyorum.
Olabilecekken olamamışları takılıp kalıyorum.
Keşkelerimle tükeniyorum.