Meddah Anlatıyor Sen Dinliyorsun

Her yüreğin bir hikâyesi vardır...
Seni hikâyeme, yaşadığım hikâyelere davet ediyor; yüreğim, nefsim ve zihnimle tanışmanı istiyorum. Gel hadi, hikâyelerimi öğren...
Bazen hayat o güne kadar sunduklarını kumsala vuran dalgalar gibi elimden aldı. Hikâyemi kaybetmenin ıstırabı, akıntıya kapılmış sürüklenmiştim... Bir an durup geçmişime baktım ve orada herşeyi gördüm, ama ben yoktum.

Seyyah olmuş ruhum serzenişi bitmiyor yüreğimin. Adını koyamadığım bir zamanenin aciz yolcusu, isyana varan kelamın tek sahibiyim âleme yolcu âdemoğluna bir meddahım her yanım har…

 Eşiklerim bir bir yıkılıyor sükût sırrını saklıyor yaşamda. 
Hüzünlü bir takvimle geçiyor vakit, umutla çevrili bedenim ama değişmiyor mevsimler ve hep aynı teselliyi aynı ağıtı söylüyor yüreğim hakikatten“ yüreğimdeki, zihnimdekiler neyin izdüşümleri ...”

Tüm örselenmişliğine inat son çırpınışıdır yüreğimin bana söylediği. Bin defa söyler: Beni dinle Milyon defa: Asla vazgeçme. Son kez atacağını bilse bile: hikâyeni yaşamaya devam et.

İnsanoğlunun var oluşundan bu yana hikâyesi her daim var olmuştur. Her insan bir masala ihtiyaç duymuş, ancak kimisi okumuş kimisi yazmış, kimisi de hikâyesinin ne olduğunu dahi bilemeden yaşamış gitmiştir. Kimi de hikâyesini yaşamasına rağmen bir türlü bunu sonsuza dek sürdürememiş, bir şekilde masal bitmiş ve sonunda yalnız kalmıştır. Aslında her hikâye bitmeye mahkûmdur. Çünkü hikâyeler sonsuzluğu sevmez. Hikâyeler nihayetinde zamana yenilir ve biter. Yerini ya bir başka Nefsin hikâyesine bırakır ya da geride bir iz dahi bırakmadan her şeyini alıp gider ve bir daha uğramamak üzere çıkar hayatımızdan… "Her Hikâye Yalnızlıktır"

Hikâyemin bittiği ve hikâyemin başladığı yerdeyim.
Üşüyorum.
Hayata yüz çevirmiş birer; Meddahız.

Gerisi hiçlik, gerisi yokluk…

 

Zamanın Bahçesinde Düşler

Eski dilde vuslat, dem şimdi ise zaman ismi değişti ama yaşananlar, birikenler, yarına dair dualar, geçmişteki pay çıkardığımız yanlışlar, doğrular değişmediler. Hep düşlemekle, istemekle, çabalamakla tabi kılındık.

Belki de nefs adını taktığımız bilinmeze aldandık ardına saklandık. Uzun hikâye azizim belkide olamayana inandık. Baki bir bilmecedir hayatın içinde yarın, bilmediğimiz rastlamadıklarımıza rastlamak kaderimizin yollarımızı kesiştirdiği her ne varsa kapımızı aralık bırakıp bazen isteyerek bazen istemeden can konağımıza davet ettiğimiz yarenlerle selamlaşmak ahtı vefa gösterip can kırıklarımız bir yana bırakıp geleni kucaklamak.

Hayatın ne olduğunu bilsen dahi yaşayacaklarımız var, yani göreceksin hayatın, niçin bunları verdiğini anlamaya çalışacaksın. bazen hayat, insanın özünde göremediği, görmediği gerçekleri daha çok açığa vurur…
Mevla’nın dediği gibi…
Her şeyin sırrı “Sabırdır”….
Acıya sabredersin adı”Metanet” olur…
Açlığa sabredersin ad”Oruç” olur….
İnsanlara sabredersin adı “Hoşgörü” olur…
Dileğe sabredersin adı “Dua “olur….
Duygulara sabredersen adı”Gözyaşı”olur…
Özleme sabredersin adı “Hasret olur….
Sevgiye sabredersin adı “Aşk” olur….

İzi kalır ya cümlelerin, cümlesiz kaldım ben! Kelimelerim başıbozuk şimdi. Harflerim darmadağın! Alfabeye sahip olmak yetmiyormuş meğer!
 Yarım kalmış bir hikayenin son cümlesi; Yarım kalan cümlelere rastladığımız bir vakit. Müebbet hayat cümlesinde tutsak kalıp rastladığımız tek kelime “Sabırdır”….

Kalbi Bir Dua

Bugün sev beni başka bir zamanım yok. Bana anlat hiç tatmadığım hep aradıklarımı bugün sana dair olan düşlerime rüyalarıma renk ver, yaşanan güzellikleri göster neşeden senin için akan gözlerimin yaşına dokunma bırak aksınlar. Yüreğime koy elini sadece hisset seni sevdiğimi, sana yazdığım şiirleri oku, dile gelmeyen her ne varsa gör gözlerimde.

Omzuna başımı koyup sevdaya karışmama seninle bir canmış gibi hissetmeme sebep olan yaradana edilen dualara.

Sana  dair olan sevda duasına âmin de yeter.