Zamanın Bahçesinde Düşler

Eski dilde vuslat, dem şimdi ise zaman ismi değişti ama yaşananlar, birikenler, yarına dair dualar, geçmişteki pay çıkardığımız yanlışlar, doğrular değişmediler. Hep düşlemekle, istemekle, çabalamakla tabi kılındık.

Belki de nefs adını taktığımız bilinmeze aldandık ardına saklandık. Uzun hikâye azizim belkide olamayana inandık. Baki bir bilmecedir hayatın içinde yarın, bilmediğimiz rastlamadıklarımıza rastlamak kaderimizin yollarımızı kesiştirdiği her ne varsa kapımızı aralık bırakıp bazen isteyerek bazen istemeden can konağımıza davet ettiğimiz yarenlerle selamlaşmak ahtı vefa gösterip can kırıklarımız bir yana bırakıp geleni kucaklamak.

Hayatın ne olduğunu bilsen dahi yaşayacaklarımız var, yani göreceksin hayatın, niçin bunları verdiğini anlamaya çalışacaksın. bazen hayat, insanın özünde göremediği, görmediği gerçekleri daha çok açığa vurur…
Mevla’nın dediği gibi…
Her şeyin sırrı “Sabırdır”….
Acıya sabredersin adı”Metanet” olur…
Açlığa sabredersin ad”Oruç” olur….
İnsanlara sabredersin adı “Hoşgörü” olur…
Dileğe sabredersin adı “Dua “olur….
Duygulara sabredersen adı”Gözyaşı”olur…
Özleme sabredersin adı “Hasret olur….
Sevgiye sabredersin adı “Aşk” olur….

İzi kalır ya cümlelerin, cümlesiz kaldım ben! Kelimelerim başıbozuk şimdi. Harflerim darmadağın! Alfabeye sahip olmak yetmiyormuş meğer!
 Yarım kalmış bir hikayenin son cümlesi; Yarım kalan cümlelere rastladığımız bir vakit. Müebbet hayat cümlesinde tutsak kalıp rastladığımız tek kelime “Sabırdır”….

Kalbi Bir Dua

Bugün sev beni başka bir zamanım yok. Bana anlat hiç tatmadığım hep aradıklarımı bugün sana dair olan düşlerime rüyalarıma renk ver, yaşanan güzellikleri göster neşeden senin için akan gözlerimin yaşına dokunma bırak aksınlar. Yüreğime koy elini sadece hisset seni sevdiğimi, sana yazdığım şiirleri oku, dile gelmeyen her ne varsa gör gözlerimde.

Omzuna başımı koyup sevdaya karışmama seninle bir canmış gibi hissetmeme sebep olan yaradana edilen dualara.

Sana  dair olan sevda duasına âmin de yeter.

Yürü Ki Yol Usansın...

Umut elden gelen değil sadece biz insanların zihninde var ettiği bir temennidir.

Her nefsin kendi tercihi olan bir yolu var; bazen çok canımız yansa da yürümekten vazgeçmeyeceğiz düştüğümüzde sadece dizlerimiz değil kalbimizin de acıdığı deneyimler tadacağımız bir yolumuz…
Başkasının tercihleri onların yollarını çizecektir. Bizim tercihimiz ise onların değil bizim yolumuzu gösterecektir.
Bazen mutluluğa kucak açıp mutlulukla karşılaşacağımız tebessümlerimizin kahkahalara arkadaşlık ettiği mahcup değil parlayan gözlerimizle geleni karşıladığımız bir yolda yürüyeceğiz…
Eninde sonunda tercihlerimizin yada bizim hayırlısı dediğimiz ardındaki şerri görmediğimiz bir yolda yürümeye devam edeceğiz. Yeni deneyimlerin bu yolda karşılaşılanların hepsinin bize öğretecekleri yâda gösterecekleri var. Yürüdüğümüz yol, istikamet ne olursa olsun…
Olmayacak işe denilen âmini,
Kaybetmek korkusuyla yapamadıklarımızı,
Verilen şifayı almayı,
Görmeyenin gözüne sokulan parmağın can acıttığını,
Gösterecek tercih ettiğimiz sırat. Hep ama hep kalbimize dokunacaktır. Geçmişte yürüdüğümüz yol, yeni tercihimiz olan yolla aynı istikamete çıkmaz!
Yürüdüğümüz, çabaladığımız ve bilmediğimiz yolda peki ne düşer insanın payına, Sorun şu ki; gördüklerimiz, bildiklerimiz, varsaydıklarımız, beklediklerimiz, zaruri gördüklerimiz ile YOL arasında bir uyuşmazlık var. Oysa koşullar ya da sonuçlar umduğumuz gibi olmadığında da, bizim yine olmasını umut ettiğimiz şeyler için çaba göstermek gibi bir seçimimiz vardır.
UNUTMA!!
 Zaman miadını tamamlanmış olanları götürür ve aldıklarının yerine, ”BİZİM” için yeni güzellikler getirir. Yürüdüğümüz yolun bize öğreteceği bir şey vardır, tıpkı umutla umutsuzluğun kesiştiği bir yerlerde arafta kalıp...
Umutsuzluktan umudu öğrendiğimiz gibi. Her ilkbahar sonbaharın ardından gelir.