Hemden

 

Bazı gerçeklerin kendilerine has vakitleri var. Öyle yerli yersiz gelmez dile.

Gülüşün, mutluluğum.

"Nereye gidersem gideyim sana yürüdüm hep." Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim…

Amur

  

Hayat kendi yollarını açar…

Düşüm kırık dökük, Yürüdüğüm yol hiçliğin ta kendisi.

"Yarın kurtarır mı ziyanda kalmış hâlimizi, yüreğimiz aldığımız nefese dâhi yetmezken?"

Gökyüzün siyahtan başka rengi de varmış. Su insani boğar aşk yakarmış!

bu yaşıma gelince anladım… Bize eninde sonunda vuku bulacak bir kaderden bahsedilir.

Düşle gerçek arası.

Yazarız, oynarız. Yol varsa yürümeye, yoksa beklemeye ve vuslat içinde kendimizi ararız.

Gönül hikâyesinde de hayat hikâyesinde Ne varsa birer Sâye. Ne kalan tın var, nede iz… İnsan hikâyesinde yarınından çekinir.  Ama aslında kendisine yenilir!

 

 

Cüda

 

İnsan ömrünün uzun bir bölümü olması gerektiğini sandığı gibi davranmakla geçer…

Hiç düşündün mü?

Bildiği şehirlerden bilmediği şehirlere bildiği yüzlerden bilmediği yüzlere

Sığınmayı aklından geçirmemiş kaç insan vardır?

Bazen bozulacaklar bozulur, kırılacaklar kırılır…

DOĞRU olmaya çalışırken HAKİKATİMİZİ yitirdiğimizi anladığımızda başlar asıl yolculuğumuz.

Usulca fısılda dı… Yaratılan mahcup, bir bir yitip giderken ardında kalanlar müphem…