Hayat Sükûn Bir Efsundur Kimseler Bilmez

Zaman olan ve olmayan her şeyin gerçek anlamını ve değerini serer gözlerimizin önüne…

Hikayemiz uzayıp giden bir nefis masalı...

Hayat, can, varlık, bize verilmiş olan en önemli hediye! Ama bu hediye bir EMANETTİR!

Öte yandan yokluk da varlığın bir koşuludur. İnsan yoklukla sınanır. Yokluk ve yoksunluk hissi, kişinin beklentileri ve öncelikleri ile şekillenen kişiye göre değişen bir kavramdır. Her nefsi ayakta tutan kendi nefesidir. Ömür yolunu adım adım tüketirken, gönlümüzde hal bırakmayan bir şeyler muhakkak ki olur.

Yaşamak bir nefse her anı hissetmesi sınanması için verilir. İnsan doğduğunda içinde bir nüve taşır. Bu nüve zamanla, gördükleri, yaşadıkları ve emelleriyle ortaya çıkar.

Her insan kendi hayatının kahramanı yazarı, kendi seçimlerinin sahibi, kalbinin asesi ve yolunun seyyahıdır.

Gerçek şu ki, adım atmadan yürümek, yorulmadan doymak, kırılmadan güçlenmek, dağıtmadan toplamak, kırmadan onarmayı öğrenmek, yenilmeden kazanmayı becermek, kaybetmeden yeniden başlamak, acı duymadan halden bilmek, acı verip pişman olmadan şefkatli olmayı seçmek, kirlenmeden temiz olmanın güzelliğini anlamak, yani hayatın her halini yaşayıp anlamadan, insan gibi insan olmak pek mümkün değildir.

Unutma!!! hayat deneyimlerden,yaşadıklarından, gördüklerinden, bazen görmediklerinden hissettiklerinden ve hissettirdiklerinden ibarettir. Hayat bir sen hikayesidir yazılanlardan başka bir şey kalmaz geriye.

Satırlar Arasında Bir Yalnız...

Koskoca kalabalık sokaklarda yapayalnız. Kulağım da çocukluğumdan kalan gülüşmeler. Toprakta bitmeyen fesleğen kokusu etrafta. Aklıma takılır durur düşlediklerim peşine düşsem kaybolmuş yarının ayak izleri.

Son bir bakışla uğurladım içimdekileri biriktiklerim gidenlerin arasında. Al götür ne varsa al götür hatırımda kalanları, çocuk uykusu yarın, düş mavisi gökyüzü, bir hikayenin ardında kalanların sessizliği...

Ömür Dediğin...

Yazılanlardan. Kaçılacak başka yer yok. Nereye gitsem kendimle karşılaşıyorum. 

Sokağın ortasında bir kaldırıma oturup ağlamak istedim bugün...

Hayat bazen vuslattadır, bazen acılarda, bazen umutlarda. Dünya diyorlar buna bazen ölüm, bazen  rüya .  Sonra ölümden kaçıp yeniden canlanıyorum...

Bazen Yalnızlığıma gömülüyorum!

Gün ışığı arkamda kaldı bak.

İyi bak yıldızlara...

Onları göremezsin belki bir daha.

Yarıda kalan bir sözün, bir gecenin, bir düşün peşinden kimse gitmez.

Elinde değildir kimsenin için acıdığında içindeki kan revandan üşürsün.

Unutma !! Her karanlık gece değildir.

Keşke hiç büyümeseydik, çocukların  yaraları çabuk kabuk bağlar.

Kapanır  gözler,bir gece başlar...

“Karanlığında rengi vardır yürekle görülür.” Ancak o renk. İnsanın en uzak ve en yakın kenti kendisidir.

Yaşadığın hikayende...

Bir sevda, bir eş, bir emel,bir şarkı, bir umut, bir düş, bir rüya birde yarın edinmişsindir.

Yaşananlar ve yaşanacaklar Hala tepeden tırnağa düşünceden , hasretten ve ümitten ibaret. Kim bilir, kapalı gözlerim neleri kaçırmıştı? Kim bilir neleri görmemiştim? 

“Her insanın bir masalı vardır,

Ama her  masalın kahramanı yoktur.”

Herkesin biraz faili olduğu meçhul anılar var içimde. Gördüğüm herkes cehenneminde başkasını yakmak derdinde.

Düğümlenirken kelimeler boğazımda,

Ya yazılanlar onlarda düşünceler gibi silinir  mi?

Ve içinde biriktirdiklerini anlatmayanlar yaşamaktan korkulanlar. Masallarımda kısa bir yolculuğa çıkmak istedim. Belki yine gelirim.