Bir Temenni Bir Yoksulluk

Her canın natamam düşleri, yaşanmışlıkları hatırları vardır.

İnsan incinmekten korkar! Ama insanın en büyük derdi, zaten gerçeğinden bihaber olması değil midir?

Ezeli olan zamandan bu yana devam eden öz değer sorunlarımız, sevilmek ve değerli olmak için seçtiğimiz yöntemler, başkalarına değer verirken takıldığımız gerçekler, benimsediğimiz natamam duygular... İnsan hayatının değerini insanlardan aldığı tepkiler ve yaşadıklarından geriye kalan sonuçlar ile yargıladığı zaman olumlu ya da olumsuz yönde kendine dair yansımalar düşer birer birer önüne...

Hayatın kendini tekrar eden döngüleri vardır.

İnsanın gözü ileriye dönük olsa da, gönlü geçmişe takılıdır...

Gerçekte Ben Kimim? Beni Değerli Kılan Nedir?

Hiç bir yaşanmışlık, hiçbir can kırıklarımız, içimizdeki bize bizim kadar engel değildir. Hayat bize tam istediğimizi değilse de, bir şekilde asıl ihtiyacımız olanı getirir… Gerçek olan ne tepkilerdir, ne görünürdeki sonuçlar. Asıl olan bizim eksik olduğuna inancımızın olduğu eksiklerin gerçekten bizde eksik olup olmadığını keşfetmemiz değilmidir!

”Kalbinden başkasına UYMA Kimseyi üzmeye KIYMA Hayat seni buna zorlasa da…”

Bu yaşananların ardında kalan ya can acıtan hatıralarımız,  ya da umutla sarıldığımız temennilerimiz olacaktır. UNUTMA!! Yürekte her ne varsa izdüşümüdür HAYAT.

Sevmek İçin Bilmek Gerekir...

 

Sen Dünyaya Gelmeden aşk yüreğine işlenmişti...  Aşkın can kırıkları bende, tebessümü sende kaldı. Anlatmaya hiç yakışmıyor aşk. Aşkın âlemlerin seslenişi olan tefekkür.Yolum bir kere Aşka düştü içinde aşk olmayan cümleleri yazmakta,anlamakta zor.

Elbette Aşkın takvimi olmaz, seni çıkarırsam benden…

Doğumuma ve ölümüme işaret düşen o iki rakamım hayat bir ucunda başlayıp diğer ucunda sonlanan bir hikâyeden geriye başka bir şey kalmıyor.

 Aşkı yazmak yalnızca bir benzetilmedir.

 Sakin ol kalbim, şafak sökene dek sakin ol. Sakin ol kalbim ve kulak ver sesime.
 

"Sevmek için bilmek gerekir" sevda vehbidir bedeli yürekle ödenir…

Meddah Anlatıyor Sen Dinliyorsun

Her yüreğin bir hikâyesi vardır...
Seni hikâyeme, yaşadığım hikâyelere davet ediyor; yüreğim, nefsim ve zihnimle tanışmanı istiyorum. Gel hadi, hikâyelerimi öğren...
Bazen hayat o güne kadar sunduklarını kumsala vuran dalgalar gibi elimden aldı. Hikâyemi kaybetmenin ıstırabı, akıntıya kapılmış sürüklenmiştim... Bir an durup geçmişime baktım ve orada herşeyi gördüm, ama ben yoktum.

Seyyah olmuş ruhum serzenişi bitmiyor yüreğimin. Adını koyamadığım bir zamanenin aciz yolcusu, isyana varan kelamın tek sahibiyim âleme yolcu âdemoğluna bir meddahım her yanım har…

 Eşiklerim bir bir yıkılıyor sükût sırrını saklıyor yaşamda. 
Hüzünlü bir takvimle geçiyor vakit, umutla çevrili bedenim ama değişmiyor mevsimler ve hep aynı teselliyi aynı ağıtı söylüyor yüreğim hakikatten“ yüreğimdeki, zihnimdekiler neyin izdüşümleri ...”

Tüm örselenmişliğine inat son çırpınışıdır yüreğimin bana söylediği. Bin defa söyler: Beni dinle Milyon defa: Asla vazgeçme. Son kez atacağını bilse bile: hikâyeni yaşamaya devam et.

İnsanoğlunun var oluşundan bu yana hikâyesi her daim var olmuştur. Her insan bir masala ihtiyaç duymuş, ancak kimisi okumuş kimisi yazmış, kimisi de hikâyesinin ne olduğunu dahi bilemeden yaşamış gitmiştir. Kimi de hikâyesini yaşamasına rağmen bir türlü bunu sonsuza dek sürdürememiş, bir şekilde masal bitmiş ve sonunda yalnız kalmıştır. Aslında her hikâye bitmeye mahkûmdur. Çünkü hikâyeler sonsuzluğu sevmez. Hikâyeler nihayetinde zamana yenilir ve biter. Yerini ya bir başka Nefsin hikâyesine bırakır ya da geride bir iz dahi bırakmadan her şeyini alıp gider ve bir daha uğramamak üzere çıkar hayatımızdan… "Her Hikâye Yalnızlıktır"

Hikâyemin bittiği ve hikâyemin başladığı yerdeyim.
Üşüyorum.
Hayata yüz çevirmiş birer; Meddahız.

Gerisi hiçlik, gerisi yokluk…