Asla Bir Kimliği Yoktur Umutların...

Umut unutmamaktan hiç gocunmaz...
Dünden benliğimize saplanan can kırıkları...
Yasamaktan vazgeçip biriktirdiğimiz temenniler...
Yarınla yaklaşılan bilinmeyen Umut'lar...
Umutsuzluk içinde ümit’ i aramak, dünü olmayan içinde yarına ulaşmak “kendini” bulmak.
Biliyormusun…
Asla bir kimliği yoktur umutların. Bazen senin, bazen benim, bazen birilerinin kimliklerine dâhil olur.
Bazen de hiç bir kimliğe ait değildir umut.

Umut sadece düştür…
Taki kendi düşüncelerin ona bir anlam kazandırana kadar...

“Kimi zaman umudun sen, senin de umut olduğunu fark edebilene kadar.

Hayat ( Neyi Arıyorsan O’sun sen)

Bitmeyen bir yolculuk mu hayat…

Keşfetmeye çalıştığımız bir şey mi?
Metnini kimin  yazdığı bilmediğimiz ,bizim rol aldığımız  bir dram mı?...

Başka bir yere varmaya çalıştığımız bir serüven mi?..
Sürekli bir şeyler aradığımız bilinmezlik mi?...


Can konağını aramadaysan, cansın; bir lokma ekmek arıyorsan ekmeksin,bir damla su arıyorsan susun,zulmün peşindeysen zalimsin,aşkı arıyorsan aşıksın,Gönlün neye kapılmışsa O’sun sen. Şu nükteyi biliyorsan, işi biliyorsun demektir                                     Mevlana

Neyin kendimize, neyin bir başkasına ait olduğunu anlayamadığımız, o anlar mı?...

Bu yaşananlara hayat kelimesini tek başına yeterli buluyor musun?...

Varlığının yaşamın neresinde olduğunu, Bu hayatı neden yaşandığını keşif ettin mi?...

 

 Bu dünyaya asla öylesine gelmedim deyip te…

 Nedenler… Nasılları… Sebepleri… Bulamıyor musun?..

 Yoksa sende mi?...
 

“ Yaşamında  neyi aradığını bilmiyorsun.”

Aşk-ı Har

Gecenin sonunda olmazsa sabah Bil ki tutuşturmuştur benliği aşk.
Ateş içine gizlenen kor misali öze çekildiğinde yürek.... Ve yüreğe dokunduğunda aşk, baştan aşağı tutuştu, amansız bir hâr oldu…
Yangınlar, kor alevler kapladı, aşkın büyüsü sardı her yanı...Şahlanıp kaynayan nârını savurdu dört bir yana, hesapsızca. Çünkü yaşamın ruhu, kendi özünce var oluşun, yeniden doğuşun giziydi, yar.


Sevdadan uzak düşen yürekte, hâr küllenir, yürek tükenirdi.
Kor ateşlerde kavrulan yürek yeniden doğdu küllerinden, yâr oldu…