Münzevi Hayatın Soluksuz Düşleri

İnsan doğar ve büyür zaman olgusuyla sonra hayat elleri ile insanın gözlerini sıkıca kapar; düşünceleri, düşleri ile körebe oynarcasına…

Bende olan her şey mutsuzluklardan yanılgılardan ibaret değil tek eksiğim biraz cesaret. Bugün esen rüzgâr beni üşütmüyorsa belki içimde esen o asi fırtınalardandır. Satır aralarına gizlediğim beni sen keşfetmelisin kendi kozamı yırtabilecek gücü bulamıyorum kendimde.

Bu körebe oyununda hep ben kayboluyorum…

Tam olamıyorum ki seni tamamlayayım kırık dökük hayatımda. Hep yarını düşlerken dünün yağmurunda… Sonrası yok işte.

İnsan kendi yarattığı dünyada kendi düşlerine yenilir mi?

Kimene…

Maviye çalıyor akan kanım… Dünya benim ellerimde…

Acılarımı tat beni unut öyle gel, Yarın varsay ki cehennem cennet dünde kaldı. Cehennemdeki benden kimene. Biliyorum hayat yeniliyor kendini iyide hayat kimin umurunda… Geceler çabuk biter gündüzlerim yanılsama,  geçen zamandan banane. Ellerimi verdiğim hüznüm,  geceleri doğan aydan banane. Hiç görülmeyen karanlığımdayım bugün karanlığımdan kimene…

Neden hep iyi yanımı görmek istiyorsun benim karanlığım olamaz mı? her insan gibi. İçimdeki ölen çocuğun mezarından kimene. Yollara barikatlar kurdum yalnızlığımı kimse işgal etmesin diye. Huyumdur böyle vakitlerde ben usulca ölürüm. Mor bir yel eser bende bu vakitlerde,  bakışlarım manasını yitirip kaybolur içimde. Kaldırıp atar hayat beni bir köşeye ceset gibi arayıp bulamaz kimseler…

Karşımda duruyor bilinmezliğin sureti. Şehrin boş sokakları beni taşımaz halde. Düşlerim boş bir kitap tanımsız olur hayat öyküm. Acılarımla kirlenir dünyam. Ölümü karanlıklara benzetirim ve karanlık çöker gözlerime ay ışıltısı düşer bedenime. Düşlerin ressamı bile kaybolur ıssız karanlığımda.

Huyumdur bir ölüp bir dirilirim… Bu vakitlerde

 Öldüğümde maviye çalar akan kanım… Rengimden kimene.

Karanlıkta Yaşamak Mı? Aydınlıkta Ölmek Mi?

 

Kendi mi arkasına gizledim birçok bilmediğin düşünceler sahibim.
Şışştt…
Sessizlik istiyorum her şeyden uzak yaşananlardan insanlardan hayattan, yıldızlardan, güneşten denizden, kendimden bile uzakta sadece bende kaybolmak istiyorum. Bir bıkkınlık ya da kaçış değil sadece kendimim neye benzediğini merak ediyorum basit bir istek kendimce…

İnsan ruhunun o ağırlığını yalnız başına ne kadar taşıyabilir, kederini, hüznünü ne kadar yalnız başına yaşayabilir bir başına insan ne olurun peşindeyim varışım kendime kısacası. Sessizlikte kimsesizlikte ancak insan düşlerini kovalıyor kendine bir pay çıkarma telaşına düşüyor yoksa bu hayatın yamaladıkları ile yol almak bir hayli zor.Gaflete düştü mü insan vay haline kendine biçilen rolün peşinden usulca gidiyor, bazen içinde ki çığlıkları kendisi dahi duymuyor başkalarının duymasını bekliyor ama kendi haykırışlarını duymuyor bence kendi sesine sağır olan varlıklar biziz.

Pişmanlıklar;
Bazen insan hür olmanın peşinden gider hoyratça olasılıksız başkasının planına dâhil olmadan yaşamak ister bir vakit böylece yaşar, bir süre sonra yalnızlıkla hesaplaşır ve hesapsız yaşamın yakasını ve özgürlüğü bir kenara bırakıp bir başka hayata karışır. Bazen yaşadıklarından pişmanlık duyar insan fitil gibi kendi içinde yanar dirhem dirhem gözlerden uzak kendi yangının ortasında.

Ağır yaralı düşleri;
Vardır insanın yaşayamadıklarına inat yaşadıklarıyla tezat olan yaraları vardır her insanın inkâr etse de hayata, aşka, cam düşlerin kesikleri vardır muhakkak bir yanında. Yaralarının sağılmasını izin vermez insan her nedense her ne sebepse meskendir yaşananlar yaşadığın meskûn mahalde. Bu yüzden karanlıkta yaşamayı seçer insan kendi yaralarını kimsenin görmesini istemez.

Aydınlıkta ölmek ister insan bir başkası yine yaralamasını istemez.

Şimdi sence hangisi…

Karanlıkta Yaşamak Mı? Aydınlıkta Ölmek Mi?