Karanlıkta Yaşamak Mı? Aydınlıkta Ölmek Mi?

 

Kendi mi arkasına gizledim birçok bilmediğin düşünceler sahibim.
Şışştt…
Sessizlik istiyorum her şeyden uzak yaşananlardan insanlardan hayattan, yıldızlardan, güneşten denizden, kendimden bile uzakta sadece bende kaybolmak istiyorum. Bir bıkkınlık ya da kaçış değil sadece kendimim neye benzediğini merak ediyorum basit bir istek kendimce…

İnsan ruhunun o ağırlığını yalnız başına ne kadar taşıyabilir, kederini, hüznünü ne kadar yalnız başına yaşayabilir bir başına insan ne olurun peşindeyim varışım kendime kısacası. Sessizlikte kimsesizlikte ancak insan düşlerini kovalıyor kendine bir pay çıkarma telaşına düşüyor yoksa bu hayatın yamaladıkları ile yol almak bir hayli zor.Gaflete düştü mü insan vay haline kendine biçilen rolün peşinden usulca gidiyor, bazen içinde ki çığlıkları kendisi dahi duymuyor başkalarının duymasını bekliyor ama kendi haykırışlarını duymuyor bence kendi sesine sağır olan varlıklar biziz.

Pişmanlıklar;
Bazen insan hür olmanın peşinden gider hoyratça olasılıksız başkasının planına dâhil olmadan yaşamak ister bir vakit böylece yaşar, bir süre sonra yalnızlıkla hesaplaşır ve hesapsız yaşamın yakasını ve özgürlüğü bir kenara bırakıp bir başka hayata karışır. Bazen yaşadıklarından pişmanlık duyar insan fitil gibi kendi içinde yanar dirhem dirhem gözlerden uzak kendi yangının ortasında.

Ağır yaralı düşleri;
Vardır insanın yaşayamadıklarına inat yaşadıklarıyla tezat olan yaraları vardır her insanın inkâr etse de hayata, aşka, cam düşlerin kesikleri vardır muhakkak bir yanında. Yaralarının sağılmasını izin vermez insan her nedense her ne sebepse meskendir yaşananlar yaşadığın meskûn mahalde. Bu yüzden karanlıkta yaşamayı seçer insan kendi yaralarını kimsenin görmesini istemez.

Aydınlıkta ölmek ister insan bir başkası yine yaralamasını istemez.

Şimdi sence hangisi…

Karanlıkta Yaşamak Mı? Aydınlıkta Ölmek Mi?

 

10'dalık Hayat

Başka kente sürgün ettim kendimi uçsuz bucaksız düşlerimin o siyah gölgesinde yine ziyan bir masalın son sükûtunda asi nefsim. Gözlerim yollara takılı. Savaş meydanı gibi harabe her yanım canımı yakan ne varsa etrafımda…

Onca yaşanmışlığın onca derin ince sızının ardından bir daha gurbet yolu başka kent başka düşlerin ardından yine yollara düştük yüreğim ve ben. Allah Kahretsin ne den bu kadar ziyana giden bir bir elimden kayan çocuksu düşlerim. Mutluluk adında o nazar boncuğu gözlü küçük çocuk benimde kapımı çalar mı?  Nasıl vazgeçer bir gölge gibi düşlerimin fitilini yakan kim yada kimler sorgusu ve ne zaman biter gözlerimin aciz arayışı, daha etrafımı çevreleyen kaç duvarı yıkmam gerekiyor kaç zaman daha direnişim sürecek ansızın önüme sere serpe düşen düşlerimi ayağa kaldırmak için.
Nidalar atmak yerine suskun kalmak neyi değiştirir hayatta.
Biraz hicaz da takılıyım bu aralar…
Bugüne kadar azaltmaya çalıştığım ama bir türlü üstesinden gelemediğim acılarım tel örgüyle etrafımda biten geçmişteki yanılgılarım.
Unutmaya yeltendiğim ama sendelediğim birçok şeyi hatırlıyorum bu aralar.
Firari düşlerim ve yaşanmışlıkları tek tek ayırmaya çalışıyorum.

O yalnız olduğum dar vakitlerde elimde bir terazi hangisi ağır gelecek bende bilmiyorum.
Tüm hüzün ve hayaller hayatın yetim çocuklarıdır.
Yorgunum biraz…
Sanırım bugüne kadar olan hudutta ki acımasız bir o kadar ağır savaşın yorgunluğu. Birçok yenilgilerim oldu ama hep heybemde bir parça mutluluğum vardı bir parça yaşanılası hayat için sakladım. Şimdi her şey sende aklına gelen ne varsa bana ait ve benim bildiğim. Zaman ve zan değişirken bende seninle değişiyorum. Bilmediğim, huzur ve mutluluğa dair olan kaybolan inancım sende tekrardan aklımda yer ediyor.

Hayatın Karekökü

 

Öğretilen yaşam böyle değildi bize yarının özlemi yitik bir köşede kalmazdı.

Her gün yeni bir umut getirirdi… Umut çalmazdı yoksa ben mi yanlış hatırlıyorum.

Sebep arıyorum… Sebepsizliklerde…

Eksikler içinde tamamlayacağım şeyler arıyorum… Yarım yamalak hayatta…Bir şeyleri tamamlasam bir şeyler eksik kalıyor kayboluyorum sanki kendi içimde.

Biriktirdiğim tüm sözcükleri kaybettim hayatın içinde. Delillerim tükendi sanki yaşadığıma dair, kaybettim ne varsa hayalleri, mutluluğu, cümlelerimi, sözlerimi şarkıları…

Bir hayat yazılır ve birine aittir ben bulamıyorum kendi payımı. Yamalı bir ceket gibi emanet duran ve beni boğan bana ait olmayan hayattan benim olanı bulamıyorum.

“ Derin cümleler yalnızlığın matemi tökezleyen duygular acının rengidir.”

Bilmediğim karanlıkta ki göçü bitmiyor lâmekân ruhumun. Zifiri kara gecenin nefesi sarıyor her yeri bir ben kalıyorum birde nefs-i âdem, düşlerimi özgür bırakıyorum ellerimden.

Belki de bu anlattığım benim son hikâyemdir…