Aynadaki Yalnızlık…

 

Yalnızlık… Bazen bir tercih…
Bazen de kimimizin mahkûmiyeti! Kimilerine göre bir eksiklik, bir kusur.
Herkesin tek isteği bir ayna kendisine, kendisini yansıtması… O da, başkalarını, başkalarına yansıtırken. Yansımaların yansımaları.
Hâlbuki ne bir başı var, ne bir sonu...

Çaresiz…

Issızlığın tam ortasında…

Etrafımı saran virane sisin çıkmazında…  İnandığım masallar.

Berduş bir halde ruhum… Sende takılı kalmışken gözlerim hep seni yâd eden dilim çaresiz.

Nedenler ararken ruhum nefsimin sende olduğuna dair her adımım çaresiz.

Bir bir anarken seninle anıları gözlerimin nemi çaresiz…

Sesin çınlarken her an her yerde sesini özleyen can çaresiz.

Bu sevdanın yükü âdem’den bu yana omuzlarda Yakup çaresiz ben çaresiz.

Ne bilinen yangın var ortada ne kül ne duman hasretim sana sensiz yarınım çaresiz.

Zamansız, mekânsız bir halde yaşamımın son perdesi…

Sevda muska olmuş bu bükük boynuma yüreğim çaresiz dem çaresiz…

Her şeyi bahşeden belli şu âlemde feryatlarım çaresiz.

Ne sorguya yetti aklım ne bende ki sevdaya ne isyanım bitti ne sana olan susuzluğum.

Ne gözlerimin yaşı bitti, ne sana olan sevda yürek çaresiz ben çaresiz.

Hadi Al Yıldızlarımı

Gecelerimin tüm yıldızları düştüler gökyüzünden. Kimi çaresiz kimi intihar cüretiyle bıraktı ellerini...
Kan tarlasında gelincikler gibiydi yıldızlarım. Yüreğim benimle ama ben yaralıyım sözlerim cehennemi düşlerim cenneti andırıyor.
Kıyameti çağrıştıran bir güncedeyim.
Dirilişi bekleyen bir zamanda, hoyrat aklim ve sessiz duygularımla beraber… Yüzümdeki keder anlatır bendekileri. Gülüşlerim sırılsıklam kederimin sağanaklarında.
Ben hep sevdiklerimin gidiş kapısını açık bıraktım...
Acının da bir insana öğretecekleri var, tıpkı aşkın bir yüreğe mutluluğu öğrettiği gibi.